Korzystanie z witryny Polcon.waw.pl oznacza zgodę na wykorzystanie plików cookie, z których niektóre mogą być już zapisane w folderze przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony! Więcej informacji można znaleźć w Polityce plików cookies.

GOŚCIE KRAJOWI

 

Prof. Edmund Wnuk-Lipiński w 2008 roku

Na konwencie będziemy gościć prof. dr. hab. Edmunda Wnuka-Lipińskiego, laureata Nagrody im. Janusza A. Zajdla z 1988 roku za powieść Rozpad połowiczny. Dwudziesta piąta rocznica wydania książki to świetna sposobność, aby profesor mógł odebrać statuetkę nagrody. Zwyczaj przyznawania statuetki wprowadzono dopiero w roku 1991, więc autorzy nagrodzeni wcześniej nie mieli możliwości jej otrzymać. Na wrocławskim Polconie w roku 2012 rozpoczęto jednak inicjatywę wręczania zaległych statuetek, a my z radością ją kontynuujemy.

Profesor Wnuk-Lipiński to zarówno pisarz, jak i socjolog. Jako naukowiec zajmuje się przede wszystkim socjologią polityki. Jest honorowym rektorem Collegium Civitas oraz przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. W 2011 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
(Autorem wykorzystanej fotografii jest Mariusz Kubik).

 

Marek BaranieckiStatuetkę Nagrody im. Janusza A. Zajdla odbierze na Polconie także Marek Baraniecki, którego opowiadanie Głowa Kasandry zostało wyróżnione w roku 1986, ale opublikowane po raz pierwszy – równo trzydzieści lat temu. Z wykształcenia inżynier środowiska, pracował też następnie jako dziennikarz. Czytelnikom fantastyki znany jest głównie z tekstów utrzymanych w konwencji science fiction, ale jego debiutancki utwór Karlgoro, godzina 18.00 (1983 r.) sięgał również do fantasy. Zbiór opowiadań Głowa Kasandry (1985 r.) wznowiła w 2008 roku Supernowa.

  

Jadwiga ZajdelKonwent nie obyłby się też bez Jadwigi Zajdel – stałej bywalczyni Polconów. Zazwyczaj to ona oficjalnie wręcza laureatom coroczną nagrodę literacką imienia Janusza A. Zajdla. Wdowa po patronie nagrody, pierwsza czytelniczka i komentatorka jego utworów, wybierała opowiadania męża do zbioru "Relacja z pierwszej ręki" (2010 rok, Supernowa). Od lat pozostaje ważną postacią polskiego fandomu.

 

GOŚCIE ZAGRANICZNI

   

LAVIE TIDHAR, ubiegłoroczny laureat World Fantasy Award, odwiedzi Polcon na wspólne zaproszenie organizatorów oraz kwartalnika literackiego „Fantasy & Science Fiction”. Jego wizyta towarzyszy premierze nagrodzonej WFA powieści "Osama", której premiera odbędzie się na Polconie 30 sierpnia (powieść opublikuje Wydawnictwo MAG).

Na wspólne zaproszenie Polconu 2013 oraz polskiej edycji "Fantasy & Science Fiction" Polskę odwiedzi również JOHN CLUTE – jeden z najwybitniejszych krytyków i badaczy fantastyki naukowej oraz redaktor naczelny "The Encyclopedia of Science Fiction".

Oto więcej informacji o tej dwójce Gości Specjalnych.

LAVIE TIDHAR

Należy do czołowych młodych twórców brytyjskiej literatury fantastycznej. Pochodzi z Izraela, który opuścił jako nastolatek, kiedy jego rodzina przeniosła się do Republiki Południowej Afryki. Mieszkał również w tak egzotycznych dla nas miejscach jak Republika Vanuatu czy Laos, obecnie zaś rezyduje w Londynie.

Choć pierwsze swoje utwory − głównie poezję − tworzył po hebrajsku, od lat pisze i publikuje przede wszystkim po angielsku. Zadebiutował jako poeta w 1998 roku tomikiem She'eriot Me'elohim. Wkrótce jednak zaczął tworzyć prozę fantastyczną w języku angielskim. Później po hebrajsku opublikował jeszcze napisaną wspólnie z Nirem Yanivem powieść Retzach Bidyoni (2009) oraz kilka opowiadań dla izraelskiego czasopisma fantastycznego „Chalomot Be'aspamia”, pisanych po angielsku. Jego pierwszą publikacją książkową na rynku anglojęzycznym była nowela An Occupation of Angles (2005). Rychło kolejne opowiadania i nowele zaczęły ukazywać się w czasopismach brytyjskich i amerykańskich, między innymi w nieistniejącym już pierwszym profesjonalnym magazynie internetowym „Sci Fiction”, a także w „Interzone”, „Strange Horizons”, „Asimov’s Science Fiction”, „Clarkesworld” „Fantasy Magazine”, „Apex Magazine” oraz w antologiach znanych redaktorów: Ellen Datlow, Gardnera Dozois, Jonathana Strahana. W roku 2007 ukazał się pierwszy zbiór powiązanych ze sobą opowiadań Tidhara pt. Hebrew Punk, będących żartobliwymi pulpowymi przeróbkami motywów z legend żydowskich.

W latach 2010-2012 Lavie publikował nieszablonową trylogię steampunkową, na którą złożyły się The Bookman (2010), Camera Obscura (2011), The Great Game (2012). Pod koniec 2012 roku wszystkie trzy powieści ukazały się w jednym tomie jako The Bookman Histories. W roku 2011 nakładem PS Publishing (jednej z najbardziej prestiżowych brytyjskich oficyn niezależnych specjalizujących się w literaturze fantastycznej) ukazała się powieść Osama − brawurowo rozpisana historia o świecie alternatywnym, w którym nie nastąpiły ataki na Nowy Jork z 11 września 2001 roku, a wojna z terroryzmem to jedynie cykl sensacyjnych powieści pulpowych pod wspólnym tytułem „Osama Bin Laden: mściciel” autorstwa niejakiego Mike’a Longshotta. Niezbyt wzięty detektyw imieniem Joe zostaje zatrudniony, by odszukać owego tajemniczego pisarza. Rozpoczynając śledztwo, Joe nie spodziewa się, że nie tylko nie zaprowadzi go ono do prawdy o poszukiwanym, ale wtrąci na krawędź świata, którego istnienia nie spodziewał się w najgorszych koszmarach. Nawiązując do Człowieka z Wysokiego Zamku Philipa K. Dicka, Lavie Tidhar stworzył powieść, która w błyskotliwy sposób łączy historię alternatywną, czarny kryminał, fantastykę pulpową i prozę reportażową, a co więcej, nader trafnie definiuje współczesnego człowieka, którego rozumienie świata ograniczone jest do narracji, jakimi jest na co dzień karmiony; człowieka nie tyle żyjącego w konkretnej rzeczywistości społeczno-politycznej, ile w świecie nieskończonego, wciąż fabrykowanego tekstu. W 2012 roku powieść Osama zdobyła World Fantasy Award, wygrywając z tak silną konkurencją, jak Taniec ze smokami Georga R.R. Martina czy 11/22/63 Stephena Kinga.

W marcu bieżącego roku ukazała się kolejna krótka powieść Laviego w formacie książkowym, The Martian Sands, na październik zaś zapowiadana jest premiera powieści The Violent Century.

W latach 2009-2013 Lavie był również zaangażowany w propagowanie literatury fantastycznej jako zjawiska globalnego; uświadamianie czytelnikowi anglojęzycznemu, że SF (do której odnosił się jako do speculative fiction, nie zaś science fiction) jest tworzona niemal wszędzie na świecie, a wszędzie tam, gdzie się pojawia, często stawia ważkie pytania dotyczące człowieka i świata, w którym ten żyje. Nawiązując do terminu „world music”, Tidhar ukuł pojęcie „world sf”, którym posługiwał się w odniesieniu do fantastyki spoza rynków anglojęzycznych. Jako redaktor naczelny prowadził nagrodzony przez The British Science Fiction Association The World SF Blog (http://worldsf.wordpress.com), na którym publikował opowiadania i eseje twórców literatury fantastycznej z całego świata. Zredagował też dwie antologie opowiadań world sf: The Apex Book of World SF (2009) i The Apex Book of World SF 2 (2012). Najprawdopodobniej jeszcze w tym roku ukaże się trzeci tom. W czerwcu bieżącego roku Lavie zawiesił prowadzenie blogu, zdecydował się jednak przekazać go publicystom zainteresowanym dalszym jego funkcjonowaniem, toteż jest szansa, że po przerwie The World SF Blog wznowi działalność.

Prócz twórczości prozatorskiej oraz działalności redaktorskiej Tidhar jest również autorem scenariuszy do powieści graficznych Adolf Hitler’s „I Dream of Ants!” (2012) − z grafiką Neila Struthersa − oraz Going to the Moon (2012) − z grafiką Paula McCaffery’ego.

Wiele informacji o pisarzu i jego twórczości można znaleźć na jego stronie internetowej (http://lavietidhar.wordpress.com). Lavie jest też pełnym wyjątkowego humoru systematycznym użytkownikiem Twittera, na którym można go znaleźć pod adresem @lavietidhar.

JOHN CLUTE

Uchodzi za jednego z najwybitniejszych krytyków i badaczy fantastyki naukowej w historii gatunku. Kanadyjczyk z pochodzenia, od 1969 roku mieszka w Londynie. Jako recenzent współpracował i nadal współpracuje z najważniejszymi czasopismami literackimi, dziennikami brytyjskimi i amerykańskimi oraz periodykami branżowymi, takimi jak „New Worlds”, „The Magazine of Fantasy & Science Fiction”, „Interzone”, „Foundation”, „Omni”, „Times Literary Supplement”, „New York Times”, „New York Review of Science Fiction”, „Los Angeles Times”, „Observer”, „The Independent”, „Strange Horizons”. Jego recenzje, omówienia, eseje oraz przedmowy do książek zostały zebrane w pięciu tomach: Strokes: Essays and Reviews 1966-1986 (1988), Look at the Evidence: Essays and Reviews (1996), Scores: Reviews 1993-2003 (2003), Canary Fever: Reviews (2009), Pardon This Intrusion: Fantastika in the World Storm (2011). Ten ostatni zawiera teksty kluczowe dla autorskiej teorii literatury fantastycznej Clutego, dla której zapożyczył z języków słowiańskich termin „fantastika”. Prócz tego John Clute opublikował The Book of End Times: Grappling with the Millennium (1999), książkę badającą tematy apokaliptyczne w literaturze, oraz The Darkening Garden: A Short Lexicon of Horror (2006), stanowiącą wykładnię jego teorii horroru w formie leksykonu.

W drugiej połowie lat 70. John został zaproszony przez australijskiego uniwersyteckiego badacza science fiction Petera Nichollsa do współpracy przy nowatorskim wówczas projekcie, jakim była The Encyclopedia of Science Fiction. Jej pierwsze wydanie ukazało się w 1979 roku. Drugie, znacznie poszerzone, ujrzało światło dzienne w roku 1993, a w 1995 całość, wraz z dodatkowymi materiałami audiowizualnymi, została opublikowana na CD-ROMie. W tym samym roku John Clute opublikował Science Fiction: The Illustrated Encyclopedia − bogato ilustrowaną encyklopedię przeznaczoną dla początkujących fanów fantastyki naukowej, a w roku 1997 wraz z Johnem Grantem opracował The Encyclopedia of Fantasy. Już w drugiej połowie pierwszej dekady nowego stulecia rozpoczęły się przygotowania do trzeciego wydania encyklopedii science fiction, która ostatecznie została opublikowana jesienią 2011 roku jako gigantyczne przedsięwzięcie internetowe. W styczniu 2013 jej objętość przekroczyła cztery miliony słów i systematycznie rośnie, jako że niemal codziennie pojawiają się nowe hasła i uzupełnienia. Tym samym The Encyclopedia of Science Fiction (http://sf-encyclopedia.com) jest dziś największym i najbardziej wnikliwym na świecie źródłem wiedzy o literaturze fantastycznonaukowej oraz kulturze SF (oprócz definicji kluczowych dla gatunku pojęć i zjawisk, a także artykułów, które omawiają historię fantastyki naukowej poszczególnych narodów oraz twórczość konkretnych pisarzy, encyklopedia zawiera szczegółowe hasła o fandomie, filmie, serialach telewizyjnych, grach, a nawet muzyce).

Prócz działalności krytyczno-badawczej i encyklopedycznej John Clute zredagował też kilka antologii, między innymi wspólnie z Colinem Greenlandem, Simonem Ounsley oraz Davidem Pringle’m pięć tomów najlepszych opowiadań z brytyjskiego miesięcznika „Interzone”. Dał się również poznać jako autor dwu powieści: The Disinheriting Party (1977) oraz znakomicie przyjętej przez krytykę i czytelników brawurowej space opery Appleseed (2001). Jest przy tym posiadaczem jednej z największych na świecie kolekcji pierwszych wydań książek fantastycznonaukowych oraz publikacji krytycznoliterackich dotyczących SF. Dom Johna i Judith Clute’ów w londyńskiej dzielnicy Camden Town już dawno stał się prawdziwą legendą, od 1969 roku gości bowiem najwybitniejszych twórców, krytyków i redaktorów literatury fantastycznej; Thomas M. Disch napisał tam Obóz koncentracji, William Gibson szkicował Rozpoznanie wzorca, systematycznie odwiedzają dom takie sławy, jak Ellen Datlow czy Neil Gaiman.

 

Powyższa lista gości nie jest jeszcze zamknięta.

Joomla 3.0 Templates - by Joomlage.com